Punctulum azureum

Carolus Sagan olim scripsit (anglice, latine redditum a me) de hac imagine:

Nobis autem aliter. Specta iterum illud punctulum. Illud est hic. Illa est domus. Illa est nos. In eo omnes quos amas et cognoscis, omnes de quibus umquam audivisti, omnis homo qui umquam erat, ibi vitam suam vixit. Aggregatus nostrae felicitatis dolorumque, millia confidientia religionum, ideologiarum et doctrinarum oeconomicarum, quisque venator frumentatorque, quisque heros ignavique, quisque conditor destructorque cultus, quisque rex agricolaque, omnes amatores iuvenes, quisque mater paterque, gnatus sperans, inventor exploratorque, quisque philosophus, quisque magistratus contaminatus, quisque praeclarus, quisque dux summus, quisque sanctus peccatorque in historia nostrae speciei ibi vixit – in corpusculo pulveris in radio solari suspensi. 

Terra est scaena quam parva in arena cosmica ingenti. Finge fluvia sanguinum fusa ab omnibus ducibus imperatoribusque ut cum gloria vitoriaque potuerint fieri momentarii domini fractionis punctuli. Finge crudelitates sine fine immissae ab incolis unius anguli huius punctuli in alteros incolas alterius anguli, qui inter se vix cernantur. Quam saepe frustrati, quam avidi alteros interfecturi, quam fervida eorum odia. Nostri status, nostra gravitas in nos ficta, nostrum delerimentum locorum in caelo alicuius privilegii habendorum, provocantur a hoc punctulo lucis pallidae. Nostra planeta est punctulum sola in ingentibus tenebris cosmicis saepientibus. Nostra in obscuritate – hac in profunditate – nulla significatio extat auxilii aliunde venturi ut nos a nobis servemur. Pentitur a nobis. Dicebatur astronomia esse experientia ad deprimendum, et liceat mihi addere, ad virtutem instillendam. Animo meo, forsitan non melius demonstretur dementia arrogantiae humanae quam haec imago terrulae longinqua. Mihi admonetur munus nostrum ut magis benigni et cum misericordia accipiamus nos humanos atque conservendum colendumque sit punctulum pallescens azureum quae sola domus a nobis cognoscatur.

Dubito quin pulchritudinem verborum serviverim, sed conatus sum.  

Defectus solis

20o die Maii horno visus est defectus solis. Postea paucis diebus quandam imaginem per rete vidi.

Et haec imago est magis puchra, nonne? Defectus solis imagine est clarissime captus. Etiam orbem terrarum et umbram defectus facile videmus. Praeter solem videre galaxiam possumus. An non?

Multi dixerant hanc esse veram imaginem. Ego fictam. Procul dubio, imago est pulchra sed aliquid me molestabat. Hanc esse fictam suspicatus sum quia galaxia mihi videbatur suspecta. Eius inclinatio postitionemque visa est praepostera—mea quidem sententia. Googlans iterum iterumque hanc imaginem inveni. Ad multos tamen defectus pertinebat, usque primam huius divulgationem inveni. Quando divulgata est? Anno 2009o. Nullo pacto ad novissimum defectum solis pertinere potest. Re vera, imago arte facta est.

Haec autem imago est vera. In ea umbram modo sub apice alae. Cui est ala? Ala est stationi spatiali internationali, quae circumit plantetam nostram. Astronauta Donaldus Petit de defectu solis hic scripsit.

Si alter imaginem videre vultis, haec taeniola ab Irisato Yokohamensi communicata est.

Haec verba scribo sine ira immo magna cum ammiratione, nam historia scientiae est maioris momentis quam putamus nam dissimilis aliis historiis uno modo. Aliae historiae sunt fabulae tantummodo adeo res gestas nobis narrant. Scientia res non modo gestas sed etiam gerendas nobis narrat. Itaque discrimen inter artem et scientiam facere debemus utentes cura (quoniam omnes artem gaudent) ne in quisquilias credamus tamquam astrologia vel augurium.