Lapsus linguae cotidiani

Pone, quam nunc est in mensa, in sacco.

Hoc filiolae dixi . Videtisne errorem meam? Dicere debui (sane melius sciens)

Pone, quae nunc est in mensa, in sacco.

Aut etiam rectius

Pone illam, quae nunc est in mensa, in sacco.

Sed usus cotidiani non semper formis linguae rectissimis adhibent. Ut adhibeant, conamur saepe fallentes. Per diem multos lapsus linguae facio, sed meae sententiae intelleguntur. Fere semper. Filiola sententiam errore dictam sine errore intellexit, nam posuit illam, quae erat in mensa, in sacco.

Non dubito quin hic error sit frequens. Saepe etiam anglice loquens nativus errores similes factio, praecipue inter pronominum who et whom usus. Cur? Cur fit hoc error? Estne mihi proprius an naturam linguae ipsius nobis monstrat error? Re vera, satis de glossologia scio si plura in re dicere velim. Itaque nunc taceo. Quid vos putatis?

de lingua venetica

Multi latinistae, et quomodo aliter fieri potest?, linguam latinam bene cognoscunt. Pauci autem, ut mihi videtur, multum de aliis linguis antiquis Italicis cognoscunt. Vultisne pauca de his linguis mecum? Non sum expertus, immo pauper discipulus qui scientiae cupidus sum.

Itaque investigationem nostram lingua venentica incipiamus. (Omnia quae procedunt sunt mihi sententias et, spero ne sint nimium ridiculae, speculationes.)

Re vera, nemo multum hac de lingua scit. Fortisan lingua venetica sit in ramo italico, velut lingua latina, vel suo in ramo sit. Difficile dictu, nam paucae inscriptiones inventae sunt. Nihilominus, multum discere possumus.

Haec est (sine imagine ipsius inscriptione) transliteratio mea literis veneticis:


Literisque Romanis (a situ captis):

mego donasto sainatei reitiai egeotora aimoi ke louderobos

In linguam latinam reddita:

me donavit sanatrici reitiae egetora aemo liberisque

Verbatim pergam. Inter "me" et "mego" nullum spatium, nisi orthographicum, extat. Idem significant et similia videntur.  "Donavit" et "donasto" vicibus similia et dissimilia videntur. Nullo dubio, pars prima cuiusque verbi est eadem—"don". Non eodem terminantur, quamquam venetice "donasto" in memoriam quoddam verbum latinum: "donasti", aliter "donavisti". Nescio si venetice "donasto" et  latine "donasti" sint ortu similia praeter primam partem, sed ita fieri velle possumus.

Sanatrici Reitiae: Quis fuerit illa sanatrix Reitia numquam sciemus, sed casus dativi sunt verba. Altera est similitudo inter has duas linguas. Egetora: videtur esse dator noster. Aemo liberisque: hoc est difficile. Videtur mihi praepositio deesse, ego autem pauca pro certo hac de re scio. Forsitan sit casus in lingua venetica qui linguae nostrae desit. Forstian inscriptio olim habuerit praepositio, qua de re sine imagine certi fieri non possimus. Forsitan tandem sit dativus duplex in loco praepositionis. Puto, fortasse solus, linguam veneticam hoc modo sententias facere:

Latine: Aliquid tibi (DAT) pro Aemo (PRAEPOSITIO) do.
Venetice per verba latina: Aliquid tibi (DAT) Aemo (ITERUM DAT) do.

Nunc autem coniectiones facio.

Videtisne "liberisque"? Nunc primam animadvertamus dicentem "ke louderobos". Ke? -que? Nonne similia verba videntur? Etiam alterum verbum simile cognoscimus: καί. Aliquo modo a me ignoto "que" factum est encliticum. Et si mecum fingere possitis… Nonne videtur "-obos" in "louderobos" simile huic: "-ibus" vel etiam "-obus" in verbo "ambobus"? Mihi videtur. Procul dubio similitudo inter systematibus declenationum harum linguarum extat.

Nunc ad alteram inscriptionem (cuius imago hic inveniri potest):

Et velut antqeuam transcriptione melius videre possumus:

Oppos Apliskos doto donom Trumusijatei

Et latine reddita (manu mea):

Oppus Apliscus dedit donum Trumusiatae

Rursus verbatim. Oppus Apliscus: est noster dator. Scripsi datorem esse Oppum, sed tam facile quam non scribere potuissem eum esse Uppum. De rebus phonologicis linguae veneticae ullo pacto nescio.

Dedit: Non sum certissimus sed si "donasto" est "donavit", videtur posse "doto" esse "dedit". Procul dubio est relatio inter "-to" et "-it", et sequitur ambo verba esse eiusdem temporis. Aliter sensum non facit, nam quis in dono inscribit "hoc tibi do."? Semper dicere volumus (vel ego solus quidem) "hoc tibi dedi." Donum: tam simile "donom" verbo "dono" ut alteram explicationem facere non possim. Satis dictum hoc de verbo. Trumusiatae: Si hoc nomen, et si non est nomen nescioquid sit, esset quintae declinationis, literas mutare non esset necesse. Quinta autem declinatio est clausa, itaque nova nomina in aliis declinationibus, praecipue prima, secunda tertiave, posita esse solent. Ego igitur illius morem sequi crevi.

Quid hac de re putatis vos?

Cur (et quomodo) latine domi loquor?

Ego et filiola, Ada nomine, latine loquimur, quamquam Ada paucis verbis latinis utitur nisi "heus". Tam multum "heus". Sine dubio, cotidie loqui necesse est, sed alia mihi sunt consilia.

Videtur mihi repetitio cotidiana esse modus facillimus. Iam tum lexicum inspicere me oportet, nam multa, quae sunt cotidiana verba, me eludet praecipue in culina. Etiam latine legere me oportet, nam lingua latina mihi est secunda et scriptores antiqui sunt emolumentum syntacticis in rebus. Labor in me positus est, sed in nobis erit, quia parvulae crescunt et pro se legere poterunt (nimis mox, certus sum).

Ut filiolam bene pararem, libros pueriles emi. Inter hos libros sunt Ferdinandus, Olivia, Winnie Ille Pu, Regulus et ceteri.

Iam rogandum mihi habeo. Fietne filiola latinista? Nescio. Haud bene refert. Emolumentum est fieri bilingualis et lingua nostra est quam cognosco sic latine cum ea et domi et aliis in locis loquor. Saepe miror utrum esse immigrans videar an non latine loquens, sed iterum non refert. Opus nostrum a familia amicisque laudatur et adhuc manetur.

Mea quidem sententia.

Non: Historia verbi

Hodie in laboris cursu nugam de "non" verbo inveni.

Olim lingua latina dua negandi adverba, secundum Basili Gildersleeve Grammaticam (pro dolor! anglice!), quorum neutrum erat "non".

Quod scripsit (latine convertum):

Adverba negativa

441. Duo sunt adverba originalia linguae latinae, nē et haud (haut, hau). De nē derivatum est nōn [nē-oinom (ūnum)]. Nē usum habet cum verbis compositis aut cum Imperativo et Coniunctivo Optativo. Usus antiquus videtur ut nē…quidem. Nōn usum habet cum Indicativo et Coniunctivo Potentiali; haud singulum verbum negat et usum habere solet cum adiectivis et adverbis.

Heus! Fuit difficile. "Ne-unum" est fons adverbi negandi "non". Hoc lecto, in officina statim "ne pas" meam in mentem venit, nam "ne pas" olim francogallice erat "nec…passum", quod spero ut recte meminerim. Idem phaenomenon ambobus verbis causam dedit, quamquam eventus differuntur. "Ne-unum" unum verbum factum est et dua verba "ne…pas", sed ambae novae, quod haud mirabile est dictu e conspectu hodierno, voces veteres praeteriverunt.

Quis hanc rem scivisset? Exempla huius rei videre valde placeat mihi, sed Gildersleeve nobis exempla huius rei non monstravit contra morem suum. Etiam ego, discipulus piger, hoc volo.

Aegrotare

Hem. Ita. Aegroto. Quomodo aegroto? Dolore sinuum! Me tam valde vexabat hic dolor ut medicum viderim. Medicus autem mihi medicamen antibioticum, quod efficere mihi videtur, dedit. Hoc antibioticum bis in die decem per dies a me recipiatur. Etiam nota de antibiotico latine scriptum est!

Quidnam!?

Re vera.

Rx in loco verbi "recipe" stat.
BID in loco sententiae "bis in die" stat.
(Nisi fallor.)

Etiam medici linguae latinae ignoti cotidie lingua nostra utuntur.