Luciani Vera Historia

Iterum me ad linguam graecam verto nunc legens Luciani Veram Historiam, vel Ἀληθῆ διηγήματαν, si melius placet titulus graecus. Iterum difficultates evanescunt, nam professores grace doctissimi Nimis et Hayes nobis commentationem quam venustam dederunt.

Diutius fictiones speculativae mentem meam animumque capiebant fingentes fabulas quam mirabiles de spatio externale, itinera temporalia ceteraque. Diu multa de Luciani Vera Historia audiverat, sed editiones divulgandae displicuerunt aut inopia notarum (e.g. e bibliotheca Teubneriana) aut locis amissis propter pudorem aetatum prateritorum. Tandem textum integrum boni preti habemus. 

Quid de opere huc puto? Lucianus est iocosus verbis (aut forsitan accusitivo graeco uti debeam—verba) et reficit opera Herodoti modo ridiculissimo describens bellum inter Solares et Lunares. 

Mors puellae

Soror discipuli manu sua se occidit. Familiam autem satis bene congosco, nam multos annos eadem in schola laborabamus--ego et materfamilias docentes, pueri discentes. Etiam filiola mea et eius parvulus in cunis una ludebant.

Otiosus somnolentusque cursuales electronicas inspiciebam cum epistulam incredibilem legerem. Puella duodecim annos nata se occidit. Ubi sensus?! Cur sinet Deus hoc? Illam vix cognovi, sed hoc tragoedium credere vix potui. Necesse mihi fuit bis, ter, quaterque epistulam legere, et adhuc quod legeram vix intellexi.

Cum parentibus lugentibus ante mortuiculae sarcophagum commoravi atque falsus verbis, mirabile dictu, ante lacrimantes steti condolens. Mater per lacrimas mi obstupenti dixit, "Te eam docturum non esse puto." Quam fortis illa! Quam fortis!

Eius fratrem, qui scilicet lugens dolore laborabit, latinitatem docebo anno scholari venturo. Quidnam agam? Eius dolorem nullo modo bene intellegere potero, quamquam conari me oportebit decetque. Quidnam filiolae meae dicam? Laetissima cum fraterculo illius puellae lusit (et ludet). Nihilominus viam inveniemus aut volentes aut nolentes, sic est vita in mundo humana.

Vita tamen continuat.

Manibus


Hac in imagine rem de pileis doceo. Cur? Quia et discipulos latine loquente et alteram linguae latinae magistram et quandam parvulam dormientem per Institutum Artium Chicagoense nuper duxi. Proh dolor! (Vel papae! De vestra sententia dependitur.) Vultus in imagine latet, tamen tergum manusque patent.

Scire utrum manibus loquentes utamini an non mihi placeat. Quod videtis, meis utor loquens. At loquens anglice manibus non utor. Estne ratio?

Loqui incepit

"Tata," inquit parvula hodie.

Quam dulcis.

Vasintonia

Iter in Vasintoniam (Campum Columbiae) faciam Octobre! Cur? Ut conventum societatis nomine CAAS eam. Eritisne ibi?

Tristis (plus minusve) fiam, nam necesse erit ab parvula uxoreque abesse. Non. Tamen uxorem et parvulam amo, itinera facere quoque mihi placet.

Imagines itineris faciam.

Quam fessus fiebam!

Fines fatigationis meae scire non potestis. Parvuli, nisi eos iam habetis, difficiles sunt. Tam difficiles ut patres matresque semper fessi fiant.

Iam infans vagit propter famem, dein propter ructandum. Semper aliquid. Sed quam bella tam angelus est parvula mea.

Lassitudo

Quam lassus fiebam. Qua de causa? Haha. Facile scire debetis: de infante. Quamquam dulcis et bella infans est, lassus sum. Non numquam sine causa flebat, tamen saepe cum causa. Saepe eam teneo dum flet. Fortunate parvula, plus quam non, dormit. Et bene dormit.

Me mei pudet

Parvula in me cacavit, deinde risi. Me pudet.

Parvula est!



Me induto paratus partui in veste sterili ingnotus sexum infantis sum. Deinde nutrix me in convlave pariendi duxit ut manere cum uxore possem. Medici similes formicis circum nos cucurrerunt, dum uxor propter medicamentum torpebat. Tandem quidam medicus uxorem cecidi ut infans pari possit. Tandem filiam meam vidi. Parvula est!



Ada Carolina nata 27o Iunii 2007o est. Tata eodem tempore fiebam. Illam parvulam amo.

Quid agere cultello meo debebo?



Fracta est! Hunc cultellum cotidie quinque annos portabam. Cistas cultello saepe aperiebam et alia etiam hoc agabam. Epistulam electronicam ad societatem nomine Arma Marmoris, qua cultellus factus erat, ipsam misi et mihi dixerunt cultellum ab eis nondum agi. Tamen cultellum ad officinam eorum miserim, ipsum inspicent ut ratio frangendi inveniatur.

Raedam infanti parere

Vae mihi! Sella infantis in raeda iam est. Ego basem corpore meo impresiens et uxor cingulum alligans magna cum difficultate sellam in raeda ponuimus. Tam difficile erat ut semel bisve clamarem frustratissimus. Tamen id fecimus.

Quam fessus!

Sum. Pro aede Bolchaziana (vel munere meo) Harrisburgi, quod est caput Pennsilvaniae, eram duos dies longissimos. Me rogatis cur? Ut programma nomine Artes Latinae vendamus. Cui vendimus? Quaestio bona. Nonulli in America liberos suos domi docent. Recte auditis domi docere homines, quorum multi in schola domestica docere latine volunt. Ergo necesse illis habere programma latine docendi. Deinde me programma vendentem apud conventiculum illorum inveniunt. Quam fortunatus sum! Nonne?



Tam diu conventiculum erat ut fessus fierem et tantum dormire possem. Vae mi! Itaque bene dormuit. Die proximo raeda ab Harrisburgo cessi ut Castellum Novum Delevariae irem. Ibi est aedificium, per quo gubernare potest (si licet, nescio). Mirabile visu! Nonne? Matrem telephonice compellare conabar, quia die matrum a domo aberam. Mater quoque a domo aberat, itaque nuntium telephono mittebam.



Deinde Baltimoram gubernabam, quia aeroportum e quo volavi Baltimorae est. Ibi Praesidium McHenry vidi. Scitisne illam praesidium? Est locus qui Franciscum Scott Key scribere carmen nomine "Vexillum Stellis Punctatum" scribere inspiravit. Vere! Locus amoenus est.

Hoc die in quinque civitatibus Americanis eram. In Pennsilvania surrexi, per Novam Caesaream Delevariamque gubernavi, e Terra Mariae volavi et tandem domum (in Illinoesia) veni.

Perterritus

Quis? Sum! Quam ob rem? Ob infantem. Fere paratus/a infans est. Uxor parata. Sumne? Imparatus! Re vera, si paucia scirem, laetior fierem etsi nihil scirem, laetissimus fierem! Tamen scio tam multa ut perterritissimus fiam.

Vita mutabitur cum infans venerit. Modi mutandi ignoti mihi sunt! Perterritus igitur sum. Antequam fascias (quo modo dicitur latine diapers?) numquam feci. Nihil infantum scio et liberorum pauca. Sed infantium? Nihil. Quid faciam? Infans autem me artem educandi docebit. Spero ut bonum magistrum habeam.

Colloquine latine cum infante debeo? Quid putatis?

Dies Latinus primus


monstrans a parte sinistra: me, Iacobum Chocola, Terentiam Fair, Mariolinam Brusherd, imago facta ab Iustino Mansfield

primo die Latino fungabamur

die Saturni, 21o Aprilis, 2007o

Primum esurientes in popina nomine Bennigan’s convenimus ego, Iacobus Chocola, Mariolina Brusherd, quarum conatum latine loquendi plaudare debeamus, Alexandra Schmidt cum fila sua filioque, dein Terentia Fair, quae latine francogalliceque docet, convenit et tandem Iustinus Mansfield, qui scire permulta verba mihi videtur. Alexandrae et liberis abire necesse erat propter filiae dolorem in stomacho (nisi memoria me fallit). Spero ut melius se sentiat.

Post prandium trans viam transibamus ut Institutione Artium fungabamur. Latine loquentes multas per pinothecas peribamus. Nos loquentes latine de imaginibus nemo rogoavit qualem linguam loquamini. Forsan homines Sicagi alias linguas audire solent, plus quam Seattli Lexintoniaeve.

Praceptum reconveniendi post diem nostrum faciebamus.

Similes sumus

Ut pater…


…sic infans.


Dormientes.

Oshima


Ego cenans, Oshima spectans

(fl. a 31o Octobris 1997o ad 8um Martis 2007o)

Fuit mihi primus cattus. Olim erat catulus, iam est mortuus. Erat dulcis iracundusque statim.

Trisis factus sum, quia mors venit ad eum. Magister bonus autem erat cattus. Quid me cattus docuit? Artem animalia et liberos curandi amandique. Cattus enim me mutavit et paravit ut pater bonus fiam. Ante tepus eius fueram iuvenis stultus.

Oshima, olim te catulum in sinu tuleram ut medicum animalium videris. Deinde crevisti. Tandem mortuus es. Itaque te murmurantem in lecto meo et maumantem cibo desidero. Oshima, magister mi, iam te desidero. Oshima, memini te ludentem dormientemque sole foris fungi et maumantem tam fortiter prope ostium domi meae ut veniam et ostium aperiam. Post divortium meum, te desideravi tam multum ut lacrimanti ob te (neque mulierem istam) mihi dormire non liceret. Rursumque me doces etiam artem lugendi.

Mors huius catti mihi nocet vailidissime. Fortisan mulier, quae a me divortium fecit, corpus Oshimae incendet et cinis eius in horto sparsus erit ut ego ad hortum veniam et similis Catullo dicam:

Feles, ave atque vale.

Iter veniturum

Mox ego uxorque gravida iter faciemus. Quo ibimus? Seattlum! Tesserae iam emptae sunt!

Numquam antea Seattli (etiam in Civitate Vashintoniae) fui. Hoc iter erit dissimile itineri ad Manitobam, quod scriptor humilis vester imagines faciam. Si nomina locorum prope Seattlum scire velitis, hic inspicere debeatis.

Consilium meum est iter facere loca expeditionis Lewis and Clark (prope Astoriam Oregoiniae), ad Columbiam Britanicam (fortisan Nicopolem) et alia loca. Si fortuna mihi faveat, latine loquar. Spero.

Dies niveus

Ningebam hodie. Mihi placet.



Corvus in arbore vocat...



...et foris sciurus in nive ludit.



Curatne cattus? Numquam. Cattus sempter agit ut velit.

Boreas

Boreas venit, sed ferre nivem oblitus est.

Nix, ubi es?

Haec hiems est nimis calda, vel caldior quam vellem. Mense Novembre ninxit, deinde liquefacta est nix. Per nivem camposque nartabam semel.

Est heims singularis. Saepe lacus glacie tegitur, sed sunt nunc aperity. Mirabile dictu, apertus lacus mense Ianuarius! Glacies, ubi es? Semper hieme huc Boreas venit. Boreas, ubi es? Ludere in nive frigida mihi valde placet etiam trahere et nartare.

Nix veni huc!