Interea in schola publica…

Patruelis mea gradum quintum sextumve (oblitus sum) in schola publica docet. Hac in schola multi sunt discipuli qui non tantum pecunia pauperes sed etiam lingua, nam liberi sunt immigrantium. Itaque omnes in patruelis meae conclavi et hispanice et anglice loquuntur, quamvis haud pares ambabus linguis callent.

Si (multi) Americani immigrantes—praecipue ex America Centrali ortos—non oderunt, hoc cernere nequeo. Hoc dictu, alii gentes immigrantes in odio olim tenebantur—Itali, Hiberni, inter alios. Olim illi, hodie Mexici. Historia nostra non est immaculata. Immigrantes autem se ab aliis distinguunt lingua, religione, ceterisque. Quia immingrantes hodierni hispanice loquuntur, sunt illi (stulti mea quidem sententia) qui rem publicam agitare conantur ut lingua solemnis in Civitatibus fiat. Stultitiam pessimi speciei dico, sed de lege vel de iure (e.g. Dream Act) non loquor, neque loquar. De factis (e.g. discriminatione) tantum loquor.

Magistra, patruelis mea, res Romanas docens me in scholam suam invitavit, et libenter accepi invitationem ut pauca de lingua nostra cum eius discipulis communicare possim. Multa erant interroganda. Iterum iterumque me rogaverunt "quomodo dicatur…?" Iterum iterumque verbo a discipulis bene noto respondi. Quomodo dicitur "luna"? Luna. Quomodo dicitur "toro"? Taurus. Etc.

Deinde, ut sciant discipuli, eis dixi linguam hispanicam ESSE linguam latinam gradatim per annos ab ore ad aurem mutatam. Eorum lingua est, quodam sensu magis lato, latinitas hodierna et nullo pudore ita loqui debent. (Altero sensu magis exacto, haec scriptio est latinitas hodierna, sed a rem vagor ut saepe soleo.) Spero ut aliquid utile his pueris dixerim.

Puella iogurto facta?

Hoc carmen satis ridiculum nobis placet. Canere "hey yoga girl" filiolae soleo ridere incipiens, et cui ridere non placet?

Hodie autem aliquid etiam plus ridiculum in mente accidit. Prandens iogurtum edebamus. Quidni canere "hey yogurt girl"? Nonne "yoga" et "yogurt" satis similiter enuntiantur? Mihi visa sunt, itaque cecini "hey yogurt girl." Sed alterum etiam plus ridiculum accidit. Quae est illa yogurt girl? Estne puella iogurto facta? An puella quae iogurtum est? Difficile dictu, et auxilium fiere necesse videbatur.

Itaque filiolae rogavi. "Quae est yogurt girl? Quae iogurtum est? An quae iogurtum ēst?"

Retce legistis: par esse minimale inter verba est et ēst. Permultum risi. Filiola etiam risit.

Lapsus linguae cotidiani

Pone, quam nunc est in mensa, in sacco.

Hoc filiolae dixi . Videtisne errorem meam? Dicere debui (sane melius sciens)

Pone, quae nunc est in mensa, in sacco.

Aut etiam rectius

Pone illam, quae nunc est in mensa, in sacco.

Sed usus cotidiani non semper formis linguae rectissimis adhibent. Ut adhibeant, conamur saepe fallentes. Per diem multos lapsus linguae facio, sed meae sententiae intelleguntur. Fere semper. Filiola sententiam errore dictam sine errore intellexit, nam posuit illam, quae erat in mensa, in sacco.

Non dubito quin hic error sit frequens. Saepe etiam anglice loquens nativus errores similes factio, praecipue inter pronominum who et whom usus. Cur? Cur fit hoc error? Estne mihi proprius an naturam linguae ipsius nobis monstrat error? Re vera, satis de glossologia scio si plura in re dicere velim. Itaque nunc taceo. Quid vos putatis?

Subtextus in Horatiana poema

Modo cum discipulis legi carmen 1.23 Horatianum. Cuiusdam discipuli mater, quae etiam linguam nostram bene intellegit et docet, mihi dixit exstare duas sententias in poema. Altera patet altera latet, quas agnovi. Haec femina pudoris magni timuit ne discipuli  putarent alteram sententiam esse sine pudore, nam potest vir hoc in carmine esse aut qui Chloen amat aut qui Chloi duxit. Scilicet hoc discrimen inter sententias videns immolestatus carmen discipulos, qui linguam ipsam agebant, docui.

Cur? Etiam tertiam sententiam sine virtute Christiana, quam ostendere in schola nos oportet, vidi. Horatius, qui non est tigris, Chloen velut inuelum persecutus est. Estne Horatius similis bestiis praedatorialibus? Ei se non esse dicenti nullo pacto credo. Horatius, vel magis persona sua nobis ostenditur, puellam persequitur. Statim intellexi Chloen edendam esse Horatio, qui non erat bestia ferox sed vir impudicus salaxve. Maxima fortuna me innocentem servavit. Nemo, nec mater discipuli nec discipuli ipsi, hanc sententiam vidit. Solusne hanc tertiam vidi?

O, ut me pudeat, sententias tam salaces video et scribo. (Non autem tam multum pudet.)

Die Sancti Valentini

Aliquid latine scriptum inveni.

A filiola, quae scribere nondum potest verba—nisi nomina mea et sua (et mamae). Hanc chartulam puella fecerat abhinc septem diebus plus minusve, et secum eam totum tempus ferebat. Hodie hanc inveni. Numquam me tatam nominat. Semper "daddy" vel similem. Hodie fio tata.

Amor verus

Mihi? Mea familia. Quemque amo.

Sed praeter eos alter est amor mea in vita. Illa est eloquentissima quae pro pudor tacere solet nostro saeculo. Illa est lingua latina. Eam amo.

Sermo latinus—pipians!

Dies: Mercurii dies 8us Februarius 2012
Hora: 7:00 pm EST
Ubi: twitter.com
Ratio: lingua latina nobis placet decetque latine colloqui in rete!

Sequere @AIRomanCulture. Notanda sunt #LTNL et #latintweetup. Dux Annulla nostra facta.

Carmen 86um Catulli

Latine explicatum!

Non paratissimus de carmine Catulliano loquor, sed pauci rem nostram latine disputare velle videntur. Procul dubio, agi potest. Hic piger pauperque discipulus potest.

Dies Marmotae

Quidam mos est curiosus Americanus. Altero die Februarii marmotam rogamus utrum an non umbram videat. Si suam umbram videret, in cuniculum rederet et ver tempore solito venturum esset. Si videret. Hodie nemo ullam umbram vidit nam nubes humum ipsam fere attingunt. Quoniam marmota nostra umbram non vidit, ver—ha!—mox adveniet.

Timeo marmotas et dona ferentis! Vereor ut ver tempore insolito adveniat nam aequinox nondum advenisset. Ut res veras confitear, mensis Februrarius esse gelidisslimus neque brevissimus tantum potest.

Graece scribere

Modo coepi graece scribere in rete. Haud facilis est hic labor. Labor! Ha. Lapsus sum. Incertus in hanc viam ingredior, nam non solum enchidiria ad scribendum mihi permultum displicent sed verum accentus me vexant.

Deinde primos gradus in latinitatem scriptam memini meos. Dum scribo, spero.